«Τα όνειρα δεν φωνάζουν· ψιθυρίζουν. Κι όποιος τα ακούσει, μαθαίνει να αντέχει».
Οι κατατακτήριες για την Ιατρική ήταν για μένα μια σιωπηλή μάχη με τον χρόνο και τον εαυτό μου. Ξενύχτια, άγχος, στιγμές που λύγιζαν — και άλλες που έδιναν φτερά. Ήταν ώρες σιωπής πάνω από βιβλία, στιγμές αμφιβολίας που ζητούσαν πείσμα, και μια βαθιά επιθυμία να ξεπεράσω τα όριά μου. Δεν ήταν απλώς μια εξέταση· ήταν μια δοκιμασία πίστης και αφοσίωσης στον στόχο. Σε αυτή τη διαδρομή, το φροντιστήριο δεν ήταν απλώς ένας χώρος προετοιμασίας· ήταν σημείο αναφοράς. Εκεί όπου η γνώση πήρε μορφή, η προσπάθεια μπήκε σε τάξη και η αβεβαιότητα έγινε σχέδιο. Η κυρία Στέλλα, η κυρία Ελευθερία και ο κύριος Μιχάλης που με συνέπεια και ήθος στάθηκαν συνοδοιπόροι σε αυτή την απαιτητική πορεία, δεν μας δίδαξαν μόνο ύλη· δίδαξαν τον τρόπο να προσεγγίζουμε το δύσκολο με νηφαλιότητα και αυτοπεποίθηση. Γιατί τελικά, η επιτυχία δεν είναι θόρυβος. Είναι η ήρεμη βεβαιότητα ότι έκανες το σωστό βήμα, ακόμη κι όταν ο δρόμος έμοιαζε ανηφορικός.