Η έκφραση «όνειρο ζωής» είναι πολύ αδύναμη για να περιγράψει την βαθιά μου επιθυμία να γίνω οδοντίατρος. Ήμουν ευτυχισμένη με τη ζωή μου, όμως ένοιωθα πάντα το αγκάθι της αποτυχίας να με τριβελίζει. Μέσα σε μια στιγμή αποφάσισα ότι ήρθε πλέον το πλήρωμα του χρόνου να πραγματοποιήσω αυτή μου την ανάγκη, ούσα μητέρα ενός βρέφους κι ενός δίχρονου. Στο μυαλό μου πλέον ήταν ξεκάθαρο «ή τώρα ή ποτέ». Η συνάντησή μου με τη Στέλλα ήταν καθοριστική. Δεν χρειάστηκε να μου πει πολλά πράγματα, με τον τρόπο της κατάλαβα ότι μπορώ και πρέπει να την εμπιστευτώ αν θέλω να επιτύχω. Το έκανα με κλειστά μάτια. Διάβαζα με απόλυτη προσήλωση στο στόχο, ακολουθούσα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το απαιτητικό πρόγραμμα του φροντιστηρίου και οδηγήθηκα στη διαδικασία των εξετάσεων, κουρασμένη μεν αλλά με τρομερή αυτοπεποίθηση δε. Κατά τη διάρκεια των εξετάσεων συνειδητοποίησα πόσο άρτια οργανωμένο ήταν το πρόγραμμα του φροντιστηρίου που δεν με άφηνε να πάρω ανάσα καθώς υπήρχαν συνεχή διαγωνίσματα. Θα ευγνωμονώ παντοτινά τη Στέλλα και τους υπόλοιπους καθηγητές του προγράμματος που με οδήγησαν στην επιτυχία. Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, δεν θα σας ξεχάσω ποτέ! Όσο δύσκολο ήταν φέτος αυτό το ταξίδι, τόσο όμορφος ήταν ο προορισμός.
Άρθρο