(Ιατρική Φυσική 19 – Ιατρική Βιολογία 19,5 – Στατιστική 19)
Και τώρα που το ταξίδι τελείωσε και αγκυροβόλησα στον προορισμό μου, μπορώ να κοιτάξω τον ορίζοντα, εκεί απ’ όπου ήρθα. Με δέος κοιτώ την απόσταση που διήνυσα, αφού δεν δύναμαι ούτε νοερά να σχηματίσω τη μορφή μου στην αφετηρία. Μόλις μια σύντομη ματιά σε μια πορεία χρόνων. Με πλήθος στάσεων σε άγονα και άνυδρα νησιά, με το στομάχι γεμάτο με τον εθιστικό καρπό της αναβολής, αλλά συνάμα και με όμορφες νίκες. Μα κυρίως με κύματα. Ατίθασα, αδάμαστα. Στην τελευταία μου στάση πριν την «Ιθάκη», επιστράτευσα πολύτιμους συντρόφους, συναγωνιστές. Τους γνώρισα σ’ ένα καπηλειό, στην είσοδο του οποίου δέσποζε η επιγραφή «ΠΑΡΑΛΛΑΞΗ». Σαν μπήκαν στο πλήρωμα, σχεδίασαν νέους, καθάριους χάρτες, ρότα πυγμής, ελπίδας. Σε όλα τα κεφάλαια της διαδρομής, βήμα-βήμα τις ορμήνιες τους ακολούθησα και δεν προδόθηκα. Έγιναν ο αστρολάβος που μ’ έφερε στο φως του ήλιου. Του ήλιου της νίκης. Όμως, τώρα επιστρέφουν με την πρώτη σκούνα για την αφετηρία, να φέρουν άλλους αγωνιστές εδώ. Και λίγο πριν τους αποχαιρετήσω, ανοίγω το φλασκί και κατεβάζω μια γουλιά για εκείνους. Ευχαριστώ!